18 августа (пятница) в Минске пройдет публичная лекция, на которой выступит австралийский эколог и эксперт в сфере пермакультуры Дэвид Браун.

 

david

 

Спикер расскажет о своем австралийском опыте ухода за зелеными зонами в городах. По мнению эксперта, данный опыт может быть применен и в Минске для повышения выживаемости зеленых насаждений. Дэвид Браун поделится своим опытом в области ухода за деревьями, кустарниками, виноградными лозами и другими многолетними растениями во многих странах мира со схожей европейской культурой: Канада, США, Россия, Беларусь, Западная Европа, Великобритания, Гавайи, Новая Зеландия и Австралия.

 

Кроме этого, Дэвид расскажет о своей работе по выращиванию деревьев в разных частях Австралии, включая опыт создания дендропарка пермакультуры.

 

Лекция состоится на английском языке с переводом на русский. В конце лекции будет время для вопросов и ответов, а также дискуссии.

 

Вход на лекцию свободный.

 

Всех желающих посетить лекцию просим до 16 августа сообщить об этом организаторам, отправив письмо на имейл Этот адрес электронной почты защищен от спам-ботов. У вас должен быть включен JavaScript для просмотра..

 

Место: Минская областная библиотека имени А. С. Пушкина (г. Минск, ул. Гикалo 4), отдел Иностранной литературы, Зал № 2 (3 этаж) 8 (017) 293 69 24.

 

Дата: пятница 18 августа 2017 года.

 

Время: с 11:00 до 13:00 (просим приходить к 10:55).

 

Контакты: Кирилл Кудравец +375 29 500 21 69, Этот адрес электронной почты защищен от спам-ботов. У вас должен быть включен JavaScript для просмотра..

На Московский урбанистический форум приехал Стефано Боэри — автор миланских башен Bosco Verticale и отчаянный приверженец зеленой архитектуры. «Афиша Daily» поговорила с ним о хай-теке и экологии.

 

 Стефано Боэри — cын Чини Боэри — архитектора и дизайнера, благодаря которой в 1970-е в Италии начался дизайн-бум. Реконструировал средиземноморские порты, был главредом журналов Domus и Abitare. В 2014-м произвел фурор комплексом из двух жилых домов «Вертикальный лес» с деревьями на фасаде и теперь считается главным провозвестником зеленой архитектуры.

 

— Помните, когда началась ваша безумная любовь к деревьям?

 

— Мой отец из Лигурии — красивого итальянского региона, и в детстве я много времени проводил с ним на природе. Когда вырос, я стал восхищаться Бойсом: он в 1982 году он объявил, что посадит 7000 деревьев (знаковый перфоманс «7000 дубов» на «Документе» в Касселе. — Прим. ред.). А лет двадцать назад стал размышлять о том, как изменить климат Милана, сажая больше деревьев, — и понемногу стал воплощать этот проект в жизнь. Вот еще факт из детства: моя мама в 1970-х сделала очень красивый дом в лесу, который деликатно выстроен вокруг берез, как будто их обнимает. Мне хочется думать, что я разделяю этот подход.

 

— Когда в 2014 году вы получили награду за лучшую высотку в мире, вы сказали, что теперь архитекторы задумываются не о «выразительных приемах» и «череде стилей», а о том, во что превратятся мегаполисы через сотню лет без зелени. Вас раздражает погоня за модой, сиюминутность в архитектуре?

 

— Прежде всего, я бы сказал, что сегодня соответствовать времени не так-то просто. У нас есть три серьезные проблемы — в первую очередь бедность. Треть населения живет в трущобах, и мы должны с этим что-то поделать. Климат меняется с огромной скоростью, и на миграцию тоже нельзя закрывать глаза. Быть современным — значит думать обо всем этом. Конечно, можно стараться соответствовать стилю своего времени; это тоже важно. К тому же если ты хочешь решать великие проблемы, то придется укладываться в определенные стандарты — иначе тебя просто не поймут. Это очень тонкий момент: необходимо избегать обеих крайностей, чтобы быть одновременно и заметным, и глубоким.

 

 Жилой комплекс «Вертикальный лес» — это две башни в миланском районе Порто-Нуово. На балконах растет почти 6 тысяч деревьев и кустарников и образует свою собственную экосистему: деревья защищают жителей от шума и производят дополнительный кислород

© Stefano Boeri Architetti

 

— К разговору о трендах: впервые разговор о зеленых крышах как о способе снизить температуру в городах прозвучал восемь лет назад в конкурсе «Большой Париж». Теперь это стало мейнстримом. Не думаете, что это тоже пройдет?  

 

— Не буду спорить с вами, но давайте вспомним архитектуру в стиле хай-тек: этот стиль объединял очень много приемов — например, все архитекторы добавляли солнечные батареи на всевозможные поверхности. Ренцо Пьяно, великий мастер стиля, отлично справлялся с этим в 1995–2005 годах. Сейчас это тоже стало общим местом: все достойные проекты так или иначе включают в себя хай-тек-элементы. То же случится и с зеленой архитектурой. Я жду, что деревья в зданиях через десять лет станут таким же общим местом.

 

— Как оценить архитектурную ценность зеленой архитектуры? К ней применимы традиционные параметры?

 

— На это можно ответить просто: главное, чтобы зелень работала. Но настоящий мой ответ такой: каждый наш проект ставит дерево на пьедестал. Конечно, мы всегда думаем и о форме — как можно выкинуть архитектуру из здания? Вот почему меня не очень-то задевает критика людей, которые считают, будто я прячу архитектуру за зеленью. Это просто не соответствует действительности.

 

 Вы все-таки не единственный архитектор, который работает в этом направлении. Как вам проекты датчанина Бьярке Ингельса и его бюро BIG? Его дом-гора, например, где у каждого резидента есть зеленая терраса? Как вы думаете, почему в Китае заказывают масштабные проекты озеленения городов вам, а не ему?

 

— Наверное, потому, что из «Вертикального леса» в Милане получился проект-манифест, который оказал невероятно сильный эффект. Перед тем как его реализовать, мы экспериментировали, ведь мы не знали, что получится: каждый сезон наше здание меняется, а деревья растут. Устраивали тест-драйв деревьям — проверяли, смогут ли они выдержать сильный ветер. Люди приходили на него смотреть, картинки разлетелись по всему миру, о нем много говорили. Но правда в том, что нам было неизвестно, каким оно станет через пять лет: не опадет ли листва, не превратится ли все в джунгли? Я шучу, конечно, но только отчасти.

 

— Вы верите, что архитектура может изменить мир?

 

— Не думаю, что наши проекты смогут перевернуть планету. Но меня, скажем, пригласили поработать в исследовательский проект Common Worlds, чтобы вместе думать о проблеме изменения климата. Этим интересуется премьер-министр Индии, а вклад этой страны в мировую экологию, как вы сами понимаете, нельзя недооценивать. И это все потому, что мы построили одно здание в не самом влиятельном европейском городе — зато специально для растений. Вот наше отличие от всех прочих архитекторов: к зелени мы отнеслись с таким же уважением, как и к жителям.

 

— Какова вообще предыстория Bosco Verticale?

 

— В 2007 году я оказался на форуме в Дубае, и мы как раз размышляли о том, как уйти от небоскребов из стекла и бетона. Я думал, как природа может стать материалом для архитектора, как построить башни, похожие на холмы, — и тут вдруг получил предложение из Милана. Я связался со знакомым ботаником, и мы начали исследовать вопрос. Какой высоты деревья нам подойдут? А что будет, если мы посадим деревья на северный фасад — не облетят ли листья зимой? В конце концов мы спроектировали здание, учитывая естественный рост деревьев. Отвечая на ваш предыдущий вопрос: да, мы все-таки изменили мир, придумав такой радикальный проект. Будто воплотили в жизнь безумные идеи, о которых архитекторы могли только мечтать в 1970-х.

 

Вокруг башен Боэри — район Порта-Нуова, который с 2010-х годов развивается как миланский Сити с офисными небоскребами, гостиницами, зелеными общественными пространствами и шикарными резиденциями

© Stefano Boeri Architetti

 

— У вас в Милане есть еще один характерный проект: на месте заброшенных железнодорожных путей в Scalo Farini and Valtellina вы собираетесь устраивать сад. Кажется, что ваши проекты вдохновлены кадрами из фильмом про зомби-апокалипсис, где человечество исчезло, а природа победила. Вы не думаете, что ваши идеи — невероятно инновационные и при этом немного ретроградные?

 

— Ну, это не я — просто природа в любом случае побеждает. Ее жизненная сила просто поразительна, и лучшее, что может сделать архитектор, — как-то пытаться ее направить. Иногда она оказывается намного сильнее. Дикая природа всегда очень красива, мы можем ее уважать, пытаться контролировать, при этом не забывая, какие риски для человека заложены в этой дикости. Я люблю лес, но тот, над красотой которого трудятся люди.

 

— Об этом риске я и хотела спросить. Ваши проекты раз от разу все амбициознее. Вы не боитесь, что в какой-то момент что-то выйдет из-под контроля: природа восстанет, корни пробьют кровлю, в кронах поселяться хищные птицы, и дальнейшие события будут развиваться в абсурдном ключе, как в фильме «Высотка»?

 

— Ну природа уже отвоевывает территорию у городов. Знаете, у Лондона серьезные проблемы с лисами — они даже забегают в метро. Многие итальянские города страдают от диких животных. Вы не думали, откуда в Милане столько чаек — там же нет моря? Эти чайки прилетели со всей Италии, потому что им не хватает еды. И теперь они выживают других птиц.

 

— Вы были советником по культуре мэра Милана, руководили ведущими журналами об архитектуре. Как вы совмещаете одно с другим? Боэри-архитектор, Боэри-писатель и Боэри, который устраивает выставки Марины Абрамович, — это разные люди?

 

— Я архитектор в том смысле, что определенным образом думаю о будущем. А политикой мне было интересно заняться, чтобы разобраться с опытом своих неудачных проектов. Мое здание для G8, которое так и осталось недостроенным, потому что саммит перенесли в другое место, будто бы оказалось в заложниках у политиков, и я хотел проникнуть в их мир, чтобы лучше понимать, как принимаются решения. Политика также всегда увязана с управлением пространством — вот почему многие архитекторы так легко в ней себя чувствуют. И культура, и финансирование неизбежно меняют улицы, города, пространство. Отношения архитектуры и политики, конечно, очень сложные — и мы должны ей учиться, чтобы понимать логику управления городами.

 

От раза к разу зеленые проекты Боэри становятся все масштабнее: на картинке — зеленый город в Лючжоу по проекту Stefano Boeri Architetti. 40 000 деревьев будут вырабатывать 900 тонн кислорода ежегодно. Завершить его планируется к 2020 году

© Stefano Boeri Architetti

 

— В Москве вы входили в состав научного комитета Сколково, а также курировали проекты станций линии метрополитена, которая свяжет столицу со всеми ее аэропортами. Какая судьба у этих проектов?

 

— В первом случае я был разработал проект одного квартала вместе с Юрием Григоряном. Что происходит с ним сейчас, я не знаю — точно так же, как и с терминалами в Домодедово и Шереметьево, которые мы разработали. Вроде бы их строят, но смотреть пока не на что.

 

— Среди ваших проектов много безумных. А есть настолько сумасшедший, что его еще не удалось реализовать?

 

— Сейчас мы разрабатываем антигравитационную лампу, и муниципалитет Шанхая просит нас задуматься о том, как перенести город на другую планету через сто лет, когда его часть уйдет под воду. Я не шучу: они серьезно думают об этом.

 

daily.afisha.ru

Супрацьстаянне за сквер «Котаўка» скончылася, зараз там назіраецца зацішша, і быццам бы нічога не адбываецца. Аднак гэта зусім не так.

Зялёны партал пагутарыў з Інай Панчкоўскай з прававога аддзела Таварыства «Зялёная сетка», Ігарам Корзунам, каардынатарам кампаніі «Гарадскі Ляснічы», і Андрэем Карпека з Мінскай урбаністычнай платформы пра добраўпарадкаванне сквера, камунікацыю з мясцовымі жыхарамі і дзяржаўнымі органамі і пра тое, хто і за што нясе адказнасць у Котаўцы.

Амаль паўгады цягнулася барацьба за невялічкую зялёную зону ў сталічным Сяльгаспасёлку. Напачатку гэта былі абсалютна нявінныя дзяжурствы мясцовых і экаактывістаў у скверы, перапіска з дзяржаўнымі органамі, спробы наладзіць дыялог з усімі зацікаўленымі бакамі, пошук варыянтаў спыніць высечку дрэваў без стратаў для мясцовых і католікаў. Аднак калі зімой сітуацыя перарасла ў адкрыты сілавы канфлікт, горад вырашыў адступіць: загадаў выдзяліць забудоўшчыку іншы ўчастак, а мясцовым і актывістам пакінуць Котаўку, абавязаўшы апошніх несці адказнасць за сквер.

 

Не так даўно эколагаў папракнулі ў тым, што «атрымаўшы» Котаўку, яны нічога там не робяць. А ці агаворваліся ўмовы, што павінна адбыцца пасля сканчэння канфліктнай сітуацыі?

Ігар: Ды не было ніякіх умоў, акрамя як прытрымлівацца законных патрабаванняў.

 

Іна: Гэта быў не гандаль, як мне падаецца. Выраз Андрэя Шораца наконт такого, што «вы, эколагі, грамадскасць, адстаялі сквер, дык бярыце яго пад апеку і займайцеся ім»...

Ігар: ...і зрабіце з яго прыгожы еўрапейскі парк.

Іна: Хутчэй пінок у наш адрас. Дэманстрацыя шырокага жэсту...

 

Калі не было канкрэтных умоў, што тады зрабілі Таварыства «Зялёная сетка», Мінская убраністычная платформа па добраўпарадкаванні сквера?

Іна: Калі яшчэ ішло супрацьстаянне, мы зрабілі акцэнт на тым, што сярод мясцовых сфарміравана даволі моцнаясупольнасць, з якой можна весці дыялог. Мы не маглі страціць гэтую магчымасць і працягнулі з імі работу па добраўпарадкаванні Котаўкі. Нам хацелася, каб людзі адчувалі сябе гаспадарамі тэрыторыі, побач з якой жывуць, неслі за яе адказнасць.

Ігар: І не проста ўсталяваць малыя архітэктурныя формы ці інфраструктурныя аб'екты кшталту дзіцячай і спартыўнай пляцовак, а разабрацца ў патрэбах мясцовых жыхароў і, сыходзячы з гэтага, зрабіць добраўпарадкаванне.

Гэта тое, чаго не зрабіла адміністрацыя, калі пасадзіла ліпавую алею ўздоўж сцежкі, чым зараз нам дакараюць: маўляў, вы там кусты пасадзілі, а мы дрэвы. Але калі садзілі кусты, мы ж спыталі, дзе і што трэба зрабіць. Імі мы адгарадзілі тэрыторыю сквера па вуліцы Міліярацыйнай ад паркуючыхся аўтамабіляў. А раённая адміністрацыя не пацікавілася, якім чынам жыхары карыстаюцца Котаўкай у тую ці іншую пару года.

 

Вось так у нас працуюць з папяровымі планамі: «Тут сцежка — пасадзім алею», пры гэтым не звяртаючы ўвагу на агульную кампазіцыю сквера, на функцыянал тэрыторыі. Там, дзе была горка, цяпер разбіты кветнік з валунамі. Гэтым самым была аднята адна з функцый Котаўкі, без належнага надання ёй другога значэння.

Наракаюць, што на суботнік адміністрацыі ніхто не прыйшоў. Дык пачакайце, чыя ў гэтым віна? Калі мы арганізоўвалі прыборку з пасадкай кустоў, мясцовыя сабраліся, прынеслі з сабой і сур'ёзны інвентар, і свае пасадачныя матэрыялы. Калі быў Дзень птушак, людзі прыехалі з іншых канцоў горада і былі да таго моманту, пакуль не скончыўся піламатэрыял.

 

А тое, што ў апошнія месяцы ў скверы нічога не адбываецца, на гэта ёсць цалкам аб'ектыўныя прычыны, і нашыя рэсурсы таксама абмежаваныя. Верагодна, у канцы лета, калі скончацца канікулы, актыўнасць ажыве. Але папярэдне трэба будзе ўзгадніць яе з мясцовымі, а таксама план па скверы. І не плоскі на паперы, а ландшафтны праект.

Раз закранулі пытанне суботніка адміністрацыі раёна, атрымоўваецца, яго не ўзгаднілі ні з мясцовымі, ні з эколагамі?

Ігар: Больш таго, ёсць будаўнічая кампанія «Тамбаз», з якой у нас наладзіліся стасункі, і яна таксама разводзіць рукамі на тое, што адбываецца. Бо ўсё ў Котаўцы «Зелянбуд» робіць са свайго разумення, што і як гэта павінна быць. Не падключаюцца да абмеркавання зацікаўленыя бакі: ні мясцовыя, ні забудоўшчык раёна, ні эколагі пасля доўгіх сацыялагічных даследаванняў.

Аднак вясной усё ж удалося правесці сумеснае мерапрыемства і з адміністрацыяй раёна.

Іна: Адміністрацыя Савецкага раёна запрасіла нас як прадстаўнікоў грамадскасці і мясцовых жахароў абмеркаваць далейшыя дзеянні па добраўпарадкаванні Котаўкі. Нам прапанавалі праз 3 дні правесці суботнік, але мы адмовіліся ад прапановы, бо было занадта мала часу, каб сабраць людзей. Прыпанавалі альтэрнатыўную дату праз тыдзень, каб паспець падрыхтаваць пасадачныя матэрыялы і правесці грунтоўную работу ў скверы. Гэтую дамоўленасць мы нават унеслі ў пратакол сустрэчы. Але тым не менш адміністрацыя правяла свой суботнік з пасадкай тых самых ліп.

Эколагам і ўрбаністам удалося дамовіцца з мясцовымі, было праведзена некалькі сустрэч. Які іх вынік?

Іна: За апошнія месяцы зроблена вельмі шмат: свята пад Новы год для мясцовых жыхароў, Дзень птушак з ГА «Ахова птушак Бацькаўшчыны», уборка ў межах руху «Зробім!», пасадка кустоўя, сустрэчы з мясцовымі жыхарамі, каб зразумець іх патрэбы, функцыянальнасць Котаўкі і магчымасці рэалізацыі ідэй.

 

На дадзены момант у адміністрацыі Савецкага раёна і кампаніі «Тамбаз» ёсць дамоўленасць аб распрацоўцы праекта добраўпарадкавання ўсёй тэрыторыі сквера, у якім пазначаныя аб'екты расліннага свету. Мы ўключыліся ў гэты дыялог. Забудоўшчык узяў на сябе абавязак па стварэнні дзіцячай пляцоўкі у Котаўцы.

А чаму  «Тамбаз»  на гэта пагадзіўся?

Андрэй: Гэта яго абавязак як забудоўшчыка раёна. Мы высветлілі, што жыхары супраць пляцоўкі ў запланаваным месцы, яны хочуць бачыць яе ў іншым, больш бяспечным. Бо там побач некалькі аўтадарог, і людзі баяцца, што іх дзеці будуць гуляць занадта блізка да аўтамабіляў. Аднесці дзіцячую пляцоўку далей ад забудовы «Тамбаза» — відавочна, кампрамісны варыянт для жыхароў прыватных дамоў і шматпавярховікаў.

Вялася і гаворка пра пэўны тып пакрыцця, бо ніякага асфальтавання ў Котаўцы людзі не хочуць, а аддаюць перавагу чамусьці мяккаму. Мы прапанавалі для дзіцячай пляцоўкі мульчу з кары. Гэта больш прыемны і эстэтычны на выгляд матэрыял.

 

Ігар: Пры ўсім такое пакрыццё проста аднаўляецца і менш траўманебяспечнае.

Іна: У «Тамбаза» дакладная пазіцыя — не высякаць дрэвы, і адной пляцоўкай усё не абмяжоўваецца. Да яе павінны зрабіць некалькі падыходаў мінімум 3 сцяжынкі, а над ёй будзе цень, дастаткова роўная паверхня і г.д. Гэтыя крытэры трэба ўлічваць.

Андрэй: Так, сапраўды, пляцоўка часткова павінна быць на сонцы, а часткова — у цяні.

На якім этапе праект добраўпарадкавання зараз?

Андрэй: На дадзены момант мы аформілі ўсе пажаданні мясцовых на паперы і накіравалі ў кампанію «Тамбаз». Паралельна распрацавалі прыблізную схему заніравання, якую зараз узгадняюць з жыхарамі. Яны не хочуць маштабных змяненняў у Котаўцы.

Іна: Акрамя сустрэч з сацыёлагамі, архітэктарамі і эколагамі, мы вядзем перамовы з забудоўшчыкам па нашай схеме добраўпарадкавання, па дзіцячай пляцоўцы ад жыхароў. Па плане кампаніі побач з дзіцячай павінна была з’явіцца пляцоўка для дарослых, каб яны маглі займацца, пакуль дзеці капаюцца ў пясочніцы. Жыхары адмовіліся ад гэтага варыянту, прапанаваўшы ўзвесці асобную work-out пляцоўку і асобна дзіцячую.

Андрэй: На наш погляд, гэта вельмі добрая ідэя.

А ці ёсць асабіста ў вас уяўленне пра тое, якім павінны стаць сквер, без прывязкі да ўсякіх праектаў.

Іна: Мне хочацца бачыць дагледжаны сквер, які будзе адпавядаць патрэбам мясцовых жыхароў. Да таго, як назва «Котаўка» загучала ў СМІ, за скверам ніхто не сачыў. Пасля шуміхі «Зелянбуд» стаў маніторыць небяспечныя дрэвы, падраўняў газон і г.д.

Ігар: Я хацеў бы сказаць, што ў справе з Котаўкай была абаронена не толькі зялёная зона — абаронены закон і права грамадзян на выкананне існуючага заканадаўства, на ўдзел у прыняцці рашэнняў.

Сама сітуацыя — гэта квінтэсенцыя таго, што адбываецца з усімі зялёнымі зонамі ў Мінску. У нас адсутнічае інвентарызацыя насаджэнняў, адсутнічае дакладнае разуменне адміністрацый, якія распараджаюцца зялёнымі зонамі, паркамі, бо яны нават не маюць архітэктурных праектаў гэтых тэрыторый.

І калі адміністрацыя кажа, што Котаўка ніколі не меластатуса архітэктурнага аб'екта, дык па такой логіцы нічога не мае. Паглядзіце, што зараз адбываецца з паркам «Дружбы народаў», дзе «Зелянбуд» робіць усё, што заўгодна, са Сляпянскай воднай сістэмай... Хочаце сказаць, у гэтых зон таксама няма архітэктурных праектаў, і можна засаджваць іх кампенсацыйнымі пасадкамі, не зважаючы на кампазіцыю, задумку архітэктараў і распрацоўкі? Гэта ваш догляд за паркамі? Людзі ў «Зелянбудзе» нічога не умеюць рабіць у адносінах да існуючых ландшафтных аб'ектаў.

Андрэй: Ідэальная карціна сквера «Котаўка», у якую хочацца верыць, — што мясцовыя не толькі змаглі адстаяць сквер, але і ўзяць пасільную адказнасць за яго. І гэта не пра функцыі, якія павінны выконваць «Зелянбуд». Гэта пра мэнэджмент Котаўкі.

Раз Ігар закрануў тэму сістэмных памылак, атрымоўваецца, Котаўка стала іх індыкатарам: у парушэнні правоў грамадзян, у добраўпарадкаванні, калі паўсюль ідэальна чыста і роўна, ідэальныя дрэвы, так?

Ігар: Кіёск з поп-корнам, максімальная колькасць лавачак, батут, атракцыёны, а яшчэ шашлычная і шапік з півам — вось гэта сапраўдны парк ва ўяўленні грамадзян. А што такое ландшафтны парк, што парк, які задавальняе не толькі гастранамічныя, фізіялагічныя патрэбы, але і эстэтычныя, разумеюць вельмі мала людзей. Каб адбыліся змены, трэба расказваць, а час ад часу і паказаваць прыклады выдатных паркаў, а таксама аднавіць у нашым горадзе тыя месцы, якія спраектавалі і пабудавалі майстры з Інстытута «Мінскпраект» Зміцер Герашчанка, Мікалай Жлабо і Барыс Юрцін. У свой час яны стваралі сапраўдныя шэдэўры.

а аднаўлення паркаў трэба падыходзіць асцярожна, бо спатрэбіцца не менш часу, чым растуць дрэвы. Вядома, дрэвы можна спілаваць, але, каб стаць раскідзістымі, велічнымі, таполям спатрэбіцца 70 год.

 

У той жа Котаўцы ёсць праблема з загушчанасцю «тэрас», магчыма, варта правесці высечку некаторых дрэваў, але выключна пасля грунтоўнага даследавання, знайсці дрэвы-дамінанты і прыгнечаныя. Аднак той стан насаджэнняў, які мы бачым сёння, — вынік неразумнага догляду. Таму што «Зелянбуд» замест планамернай работы 20 год нічога не робіць са скверамі, а затым прыходзіць і за раз выдаляе 30 дрэваў.

Іна: Мне яшчэ бачыцца памылка ў мэнэджменце з боку адміністрацыі раёна. Цалкам не зразумела прэтэнзія наконт нашай адказнасці па добраўпарадкаванні і ўтрыманні канкрэтнай тэрыторыі. Ад грамадскасці патрабуюць несці абавязкі, у тым ліку фінансавыя, па ўтрыманні сквера. Між іншым для гэтага ёсць профільныя арганізацыі, якім выдзяляюцца бюджэтныя сродкі.

Чаму нам гэта пастаянна прыпадносіцца як невыкананне нашых абавязкаў?

Ігар: Сапраўды, чаму арганізацыі, якія маюць бюджэт на догляд за зялёнымі тэрыторыямі, стараюцца зняць з сябе гэты абавязак? Спачатку перакладае на прыход, які будуе касцёл і павінен сачыць за станам сквера. Прычым участак пад забудову быў выдзелены з парушэннем заканадаўства! А пасля, калі грамадзяне адстойваюць сваё права, ім кажуць: «Тады вы самі ўпарадкуйце гэтую тэрыторыю!»

Што ў бліжэйшых планах па працы са скверам?

Андрэй: Мы — актывісты і валанцёры, нам цікава развіццё гэтай тэрыторыі ў інтарэсах мясцовых жыхароў. Зараз мы працуем на звязку, фарміраванне кам'юніці. Плануем не толькі сустрэчы, гутаркі, але і адукацыйны элемент, а таксама нейкую сумесную працу па стварэнні аб'ектаў для Котаўкі. І гэта не будзе візуальна пампезна, як, відавочна, таго жадае адміністрацыя раёна. Гэта будуць невялікія пераўтварэнні.

Першая сустрэча мясцовых, эколагаў і ўрбаністаў па абмеркаванню добраўпарадкавання сквера

Першая сустрэча мясцовых, эколагаў і ўрбаністаў па абмеркаванню добраўпарадкавання сквера

Мы збіраемся весці перамовы з бізнэсам наконт пошуку сродкаў на стварэнне крэатыўных форм.

А наколькі жыхары самі здольны дамаўляцца паміж сабой і стварыць моцную кам'юніці?

Андрэй: Моцна адчуваецца напружанне паміж жыхарамі прыватнага сектара і высотнай новай забудовы. У ва многім гэта звязана з тым, што з прыватнай забудовы жыхары ці самі, ці іх бацькі саджалі сквер, і адчуваецца пачуццё належнасці ім Котаўкі. А жыхары шматпавярховікаў успрымаюцца прышлымі, новымі людзьмі. Гэта адчувалася ў час агульных сустрэч, былі канфліктныя моманты.

 

Якраз гэта яшчэ адна наша задача — прамадэрыраваць канфлікт і прыйсці да агульнага рашэння. Аднак са свайго вопыту працы з жыхарамі розных мікрараёнаў магу сказаць, што нічога новага ў такіх абставінах няма, гэта цалкам нармальна.

Ці ёсць верагоднасць, што сітуацыя з высечкай дрэваў у Котаўцы паўторыцца?

Іна: Тут я бачу невялікія, але пазітыўныя змяненні. Пасля таго, як «Зелянбуд» пабачыў, які рэзананс выклікаюць намеры высекчы дрэвы, у другі раз яны папярэдзілі нас пра запланаваныя працы і прасілі праінфармаваць мясцовых. Аднак, маючы негатыўны вопыт узаемадзеяння з раённымі «Зелянбудамі» і іншымі профільнымі арганізацыямі па доглядзе за аб'ектамі расліннага свету, мы ставім пад сумненне іх экспертнасць і прафесіяналізм. Таму пільна сочым за працамі, хаця давяраць, вядома, хацелася б.

Ігар: Я лічу, што на ўсе працы па выдаленні дрэваў у Котаўцы трэба накласці мараторый да правядзення якаснага маніторынгу ўсіх аб'ектаў расліннага свету.

Іна: Дзяржаўнага ўліку аб'ектаў расліннага свету. Гэта працэдура, якая павінна праводзіцца раз у 5 год з вядзеннем рабочага дзённіка, куды ўносяцца усе дрэвы з апісаннем іх стану, памераў і г.д. Такой практыкі ў Мінску пакуль не было, ва ўсякім выпадку за апошнія 5 год.

Зараз Таварыства «Зялёная сетка», кампанія «Гарадскі Ляснічы» разам з Інстытутам эксперыментальнай батанікі НАН праводзяць карціраванне аб'ектаў расліннага свету на тэрыторыі сквера.

Ігар: Былі абследаваныя аб'екты, сабраныя дадзеныя, якія перадалі ў Інстытут эксперыментальнай батанікі для верыфікацыі.

Напрыканцы да размовы далучыўся Яраслаў Бекіш, каардынатар Таварыства «Зялёная сетка». Ён адзначыў, што варта, каб кожны сумленна займаўся сваёй справай, і тады ўсё будзе ў парадку.

«Мы гатовы дапамагаць і абмяркоўваць, рабіць прапановы, штосьці рэалізоўваць самастойна і з мясцовымі жыхарамі. Разлічваем на такога ж кшталту адкрытасць і канструктыўнасць з боку раённых і нарадскіх уладаў», — рэзюмаваў ён.

 

Зелёный Портал

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Іна: Дзяржаўнага ўліку аб'ектаў расліннага свету. Гэта працэдура, якая павінна праводзіцца раз у 5 год з вядзеннем рабочага дзённіка, куды ўносяцца усе дрэвы з апісаннем іх стану, памераў і г.д. Такой практыкі ў Мінску пакуль не было, ва ўсякім выпадку за апошнія 5 год.

Зараз Таварыства «Зялёная сетка», кампанія «Гарадскі Ляснічы» разам з Інстытутам эксперыментальнай батанікі НАН праводзяць карціраванне аб'ектаў расліннага свету на тэрыторыі сквера.

Ігар: Былі абследаваныя аб'екты, сабраныя дадзеныя, якія перадалі ў Інстытут эксперыментальнай батанікі для верыфікацыі.

 

Напрыканцы да размовы далучыўся Яраслаў Бекіш, каардынатар Таварыства «Зялёная сетка». Ён адзначыў, што варта, каб кожны сумленна займаўся сваёй справай, і тады ўсё будзе ў парадку.

«Мы гатовы дапамагаць і абмяркоўваць, рабіць прапановы, штосьці рэалізоўваць самастойна і з мясцовымі жыхарамі. Разлічваем на такога ж кшталту адкрытасць і канструктыўнасць з боку раённых і нарадскіх уладаў», — рэзюмаваў ён.

Читайте также: